Giden alıp başını gidiyor, arkasına bakmıyor bile. Bizse çaresiz haykırışlarda buluyoruz kendimizi. Gözlerden akan yaşlar kuruyup yok oluyor acıların ateşinde. Ama yüreklerdeki yaralar kapanmıyor, her an bir eksiklik duygusu, her an bir hüzün.

Sevilenler kaybedildikçe insan daha bir şüpheli bakıyor hayata. Bizden alıp götürdüklerini belki de bir başkalarına bahşediyor, bilemiyorum… Ya da sadece bir kandırmaca… Bu durumda kazanan kim peki? Kaybeden yaşamlar mı, yoksa yaşamını kaybedeler mi? Bilmiyorum... Hayat zaten bilinmezliklerden oluşturulmuş bir yapboz. Yapmak bize düşüyor galiba. Ama bildiğim bir şey var ki o da hayatın her şeye rağmen devam ettiği...

Anneanneme rahmet olsun…

etiketler: ölüm, hüzün, günlük, edebiyat, deneme

İLK YORUMU SEN EKLE

Rastgele Haber

- Yenilik! 02 Eylül 2007
- Farklı Bir Yaz Tatili 02 Eylül 2007
- Artık Yazılara Yorum Ekleyebilirsiniz
- Sınavlar Nedeniyle Geçici Çevrimdışılaşma
- yusufulusoy.com Nasıl Hazırlandı?

bu yazıya henüz yorum yapılmamış