Bir önceki bayramı ne bayram gibi ne de tatil gibi değerlendirememenin üzüntüsüyle giderek artan dinlenme ihtiyacımı karşılayacak olan bu tatil de böylece bitmiş oldu. Neler oldu, neler gitti diye sorgulasam aslında yapmış olduğum fiilî bir aktivite pek yok ortada. Dinlenme budur diyebileceğim tatillerden birini yaşadım esasında, şöyle bir kafamı dinleyeyim modunda... Bir gün önceden gideyim, ne kadar uzun olursa kârdır mantığıyla cuma derslerini ekip yola koyuldum.

On altı saat öngördüğüm İstanbul-Görele yolculuğu tam da öngördüğüm nicelikte sürmesine rağmen yine de her seferinde o uzun mu uzun, bitmek bilmeyen yolun ağırlığı eve vardığımda üzerimde oluyor. Öyle ki aileme ve memleket havasına kavuştuğuma mı sevineyim yoksa yorgun olduğum olgusunu duygularla sömürülmüş bünyeme kabul mu ettireyim, bilmiyorum. Zor bir karar gibi görünse de daha bugüne kadar eve vardığımda dinlenmişliğim yoktur, neyse... İlk iki günkü sıcağımsı bir havanın ardından yağmur ve soğuk bastırınca çare evde oturup televizyon izlemek olabilirdi, öyle de yaptım. Elimde kumanda geçgeçlemenin gözüne vurdum diyebilirim. Bu arada izlemeye değer epey program varmış televizyonda. Örnek vermeyeyim, reklam olmasın -tabi tabi-. Bu arada bayram ziyaretleri de unutulmadı tabi. Bir kaç güzel hoş-beşten sonra evde devam eden bir tatildi ki gerçek anlamda bir dinlenme, evet evet dinlenmedir bunun adı. Soyut dünyama adanmış bir hafta, hatta daha fazlası. Bu tatil boşverme tatiliymiş meğer. Boşver, boşver ve yine boşver, en sonunda tatil bitti. Bu da demek oluyor ki istanbul'a -çok sevdiğim yeni memleketime!- dönüş vakti geldi. Yine onaltı saat öngördüğüm bir yolculuktu, ta ki otobüsümüz İstanbul'a giriş yapana dek. Malum bayram dönüşü ve yollar kalabalıktı.

Özetle belki çok dolu bir tatil geçirmedim ama çok iyi bir dinlenme fırsatı bulduğum kesin, fiziken ve en önemlisi de ruhen. Yılın üçte biri tatille geçiyor Türkiye'de, evet gerçekten fazla bu kadarı belki ama arada güzel oluyor be!