Kim vardıysa gözünün görebildiği, kulağının duyabildiği ve teninin hissedebildiği, herkes, ama herkes sustu... Tek bir kelime bile konuşmadan öylece oturunca onlar, o da sustu, susmak gereğini hissetti. Ufacık zihninde engel olamadığı kocaman düşüncelerini kendi yalnızlığında sindirdi istemeyerek. İstemeyerek, çünkü paylaşmak, açılmak istiyordu. Türlü düşüncelerle büyüdü zihni, bedeniyle birlikte. Bir odadan diğerine geçti büyüdükçe, farkında olarak ve isteyerek.

 Ama değişmedi, değişmezdi de. Eksik olan bir şeyler olduğunu sezdi belki de o anda ve bu yüzden susmaya devam etti. Sustukça doldu, taşmadı belki ama artık kendinde yeterli takati bulamıyordu. Daha ne kadar dayanabilirdi bomboş görünen ve daha da önemlisi bomboş "duyulan" dünyasına, kendisi bile bilmiyordu. Daha doğrusu buna katlanıp katlanmaması gerektiği konusunda bile en ufak fikri yoktu. Çünkü bastırılmış dürtüler onu alıkoymuştu özgür iradesinden. Evet, tam olarak özgür bir irade arıyordu, kendini ve çevresini kendince eleştirebileceği. Okudu daha sonraları, kapalı bir vitrin kapağı ardındaki, üstü toz kaplı, buram buram eski kokan, tesadüfen bulduğu bir kitabı, kapağında düşündüklerini resmeden bir kitabı. Bir çarpıntı hissetti herhangi bir yerinde vücudunun daha ilk cümlesinde kitabın. Neresi olduğu önemli değildi onun için, sadece neden olduğu önemliydi. Okumaya devam etti, düşünceleriyle başbaşa ve bu his bir çeşit heyecan duyma olsa gerek diye düşündü. Bilmiyordu heyecanın ne olduğunu, sadece tahmin etmişti ya da kendince heyecan koymuştu o anki hissettiğinin adını. Şimdi yavaş yavaş anlıyordu aradığı o özgürlüğün orada olduğunu, kitaplarda...