Bilinmeyen bir diyardan gelip yeryüzüne kavuşmakta kar taneleri, lapa lapa diye tabir edilen kıvamda ve beyazın simgelediği saflığı da beraberinde taşıyarak... Tertemiz çocukluğumuzu bize hatırlatıp tekrar çocuklaşmamıza neden olabilecek beyaz o beyazdır işte. Islanmış çorapların ve soğuktan morarmış parmak uçlarının çocuk ruhumuza verdiği sıcaklık hissine tekrardan ulaşabilme isteğini içimize aşılayan da odur.

Bembeyaz bir sabaha uyandığımızda nasıl mümkündür ki evde kalmak, kapalı bir yerde. Annelerimizin lâflarına aldırış etmeden ve geri kalan hiçbir şeyi umursamadan, saatlerce üzerinde oynadığımız o bembeyaz örtü belki de toprağın en zevkli halidir. Ya pencerenin ardı? İnsanların ve yapraklarını çoktan dökmüş ağaçların yüzlerindeki o mutluluğu seyre dalmak, güzelim örtünün üstündeykenki... Mutluluğun bir resmi olsa gerek, onlarcası içinden.

Rüzgârı parmak uçlarında hissetmek, kar tanelerinin suratları okşadığı bir günde ve onun sıcaklığıyla gelen huzur...

Hoş geldin kar...