Yazdığı tüm yazıları sevgili arkadaşı Max Brod'a emanet ederken vasiyetini de söylemiş ona Franz Kafka; her hangi bir şekilde yayınlanmasını istememiş yazdıklarının. Yazdığı onca hikayeyi, romanı, makaleyi sadece kendine yazacak kadar bencil ve bir o kadar da umutsuz. Ama belli ki Kafka artık vazgeçmiş yaşamından, ruhunun yıprandığını, toplum tarafından yıpratıldığını kabullenmek zorunda kalmış ve en nihayetinde bir böcek gibi hissetmiş kendini. Oysa yazmak zaten biraz da içtekileri paylaşmanın bir yolu değil midir, sıradan olmayan bir kağıt müsveddesiyle... Belki de Kafka isteyerek bu yolu seçmişti, bilinmez. Oysa ki bizler ne yazıyoruz ne de konuşuyoruz. Sevgileri yarınlara bırakıyoruz, bitmeyen işleri bahane ederek. Behçet Necatigil ne de güzel söylemiş Sevgilerde adlı şiirinde...

Sevgileri yarınlara bıraktınız
Çekingen, tutuk, saygılı.
Bütün yakınlarınız
Sizi yanlış tanıdı.

Bitmeyen işler yüzünden
(Siz böyle olsun istemezdiniz)
Bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi
Kalbinizi dolduran duygular
Kalbinizde kaldı.

Siz geniş zamanlar umuyordunuz
Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek.
Yılların telaşlarda bu kadar çabuk
Geçeceği aklınıza gelmezdi.

Gizli bahçenizde
Açan çiçekler vardı,
Gecelerde ve yalnız.
Vermeye az buldunuz
Yahut vakit olmadı.

Ertelediğimiz duyguların, çeşitli nedenlerden içe atılanların, kâh utangaç olmanın, kâh gurur sebebiyle vazgeçilenlerin zaman ilerleyip de artık her şey için çok geç olduğunda pişmanlık olarak tecrübe edilmesini çok güzel anlatır bu şiirinde Behçet Necatigil. Arada bir okumak gerek sanki, 'ne yapmalıyım'ı hatırlatmak açısından nankör belleğe.