Tek başına yaşamakta kendine ayrılmış mütevazı köşesinde, üstelik hastane-kampüs karışımı bir havanın yıllarca önce kondurulmuş yorgun bir binasının dibinde, fonda koyu yeşil boyası dökülmüş, yer yer çatlaklar içeren bir duvar. Tecrübesizliğinin gafletine düşüp pespembe çiçeklerini mart ayının aldatan güneşiyle pay eder her sene. Mart güneşi onu aldatır ama o hiç esirgemez gülen yüzünü. Zaten kaç yaşındadır ki... Beş, bilemedin altı senedir oracıkta ikamet etmekte.

Yeni doğmuş bir bebeğin savunmasızlığı vardır üzerinde. Rüzgâra uyup peşinden giden güneş, onu kandırıp elinden mamasını aldığında, incecik gövdesi ve bir kaç dalıyla kendi içinde bir gizem barındıran mart soğuğunun ortasında kalakalır bu hevesli, şımarık ve olduğu gibi görünmekten fazlası elinden gelmeyen naif ağaççık. Bembeyaz örtü kapladığında güleryüzlü çiçeklerinin üzerini yine de anlamaz, anlamadığındandır ki yine mart gelse, yine o masum görünen güneş açsa, o da çiçeklerini açar. Uzaktan yaşlı bir ağaç el eder, bağırır, çağırır ama kimin umurunda... "Belki bu kez kış olmaz/Bakarsın sevdan düş olmaz/Nasıl vermişsem kendimi son sevdama/Vur kendini sen de bu güzel havaya" der bir yüce; Aziz Nesin...

Sen ağaçların aptalı
Ben insanların
Seni kandırır havalar
Beni sevdalar
Bir ılıman hava esmeye görsün
Düşünmeden gelecek karakış...
Açarsın çiçeklerini...
Bense hayra yorarım gördüğüm düşü...
Bir güler yüz bir tatlı söz...
Açarım yüreğimi hemen
Yemişe durmadan çarpar seni karayel
Beni karasevda
Hem de bilerek kandırıldığımızı
Kaçıncı kez bağlanmışız bir olmaza

Koş desinler bize şaşkın
Sonu gelmese de hiçbir aşkın
Açalım yine de çiçeklerimizi
Senden yanayım arkadaşım
Havanı bulunca aç çiçeklerini
Nasıl açıyorsam yüreğimi

Belki bu kez kış olmaz
Bakarsın sevdan düş olmaz
Nasıl vermişsem kendimi son sevdama
Vur kendini sen de bu güzel havaya