Varlığından bile bihaber, yalnızlığı algılayamayacak kadar aciz, bir ağacın toprağın altında kalan kısmını rahatsız etmekle meşguldü, kıpırdayamadan duruyordu orada. Havaya dahi ihtiyacı olmasa gerek eski neşesinden uzak kasvetli gökyüzüne meydan okuyabiliyordu. Zaman güneşin kavurucu sıcaklığından yağmurun serin dokunuşuna doğru ilerliyordu. Birlikte yaşamaya çalıştığı kökün sahibi ağaç ise farkındaymış gibi olan bitenin, ağlamaklı olmuştu. Ancak bu, hüznü içermiyordu, sadece ve sadece zamanın akışına bir ayak uydurmaydı.

Sapsarı, hatta kahveye çalan renkteki yaprakların pek de hüzünlü vedasının ardından etrafı bembeyaz bir örtü kapladı. Saatler, günler ve hatta aylar geçti bu bembeyaz örtüyle. Kalıcı değildi tabii ki bu, değişmeliydi doğadaki diğer her şey gibi. Değişimi devam ettiren o güç güneşti belki de. Gölgeler de saçarak yüzünü gösterdi güneş, tüm ihtişamıyla ve onu gören her şey yeniden yaşama döndü. Bembeyaz örtü yerini yeşilden daha yeşil bir örtüye bıraktı böylece. Evvelce sapsarı, hatta kahveye çalan renkteki yapraklarından vazgeçenler bir anda adeta dünyaya yeniden gelmişçesine sevindiler. Belki de gerçekten yeniden gelmişlerdi o anda dünyaya ya da sadece gelenleri bir karşılamaydı bu hazırlık. Evet, evet... Gelenleri karşılama...