Uzun zamandır yazmamışım göründüğü kadarıyla, eksik kalmış buralar. Şimdi nöbetteyim, hazır iş güç yok, internet de var, bakayım dedim şöyle bir. Yağmurlar altında çırılçıplak, güneşin bağrında kazakla sanki. Öyle bir tanım işte bu, öylesine hatta.

Koridorlarda doktormuşum gibi dolaşıyordum daha demin, asistan odasına girip çıkıyorum ki beni doktor sansınlar. Beni görenlerin gözlerine bakıyorum kaçamak, bana bakıyorlar mı diye. Bazen de bilerek bakmıyorum, kafamı diğer tarafa çeviriyorum, göz göze gelmiyorum "onlarla", ki havam olsun. Havam batsın emi, yetisiz bir intörnüm, o kadar. Hatta kapıcı diyen de oldu poliklinikteyken.

Şu gün poliklinik, bu gün servis, sonra da nöbet derken günler geçiyor. Mezuniyet yaklaşıyor ya bir de hani, tus da var zaten, işte o zaman daha çabuk geçiyor günler. Yarın dediğim gün sanki "az sonra", hatta "az önce"ye bile dönüşüyor bazen. Ama üç ay öncesi hala dünde. Baksana bir ayı doldurmuş rüyalarla eşdeğer günler. Düşünmekle geçirdiğim vakte sevinirdim de, şimdi ona da aşık oldum. İyi, güzel yani, öyle derler ya.

Yağmur dedim de, nasıl bir havadır bu böyle, hem soğuk, hem yağmurlu, hem de gece, sevdiceğin ayakları üşümüş, reva mı bu şimdi. Kar yağsın da manzaraya bakalım bari, kuru yağış olmuyor böyle, karışmak gibi olmasın da. Gerçi sıcak oldu da camı açtım, yağmurun ıslaklığını göremiyorum, sadece sesi var, bu güzel işte. Bazen özlüyor insan o sesi, toprak kokusunu, sevdiceğini özler gibi. Konuşmak istiyor, az önce dedim ki yağmura keyfin nasıl, sesi çok iyi geliyordu da ben sordum yine de. Niye ki dedi, iyiyim, bir şey mi var, bilmediğim bir şey. Yok dedim, öylesine sordum, bir de senden duyayım diye. Duydum, içim ferahladı, gülüştük, sonra kayboluverdi, sesiyle yetindim ben de sonra. Bir saate giderim eve, nasıl bir nöbet, öyle bir nöbet, nöbetimsi. Karnımı da doyurayım giderken, hala doyurmadığıma kızacak belki ama, cümleyi okurken de gülümseyecek, ben de aynı anda. Hadi eyvallah.

Sonradan kar olmuş ya bu hayırsız, hayırlısı...